Ocean Finance

Jakkes? Marketing

2012-01-24T05:39:00.000-08:00

Marketing vond ik altijd een vies woord. Zo’n woord waar je niet bij wil horen. Als iemand tegen mij zei: “Ik doe marketing,” of nog erger: “Ik doe commerciële economie,” dan durfde ik haast niet met zo iemand te praten. Bij andere onderwerpen had ik dat niet. Ik leuterde opgewekt over journalistiek, gezondheidszorg, reizen, financiën, schulden, vermogen, alcoholisme. Wat er maar voorbij kwam, maar marketing… nee, daar praatte ik niet over. Net zoals je niet over seks praat, of over je eigen zwakke punten.

Zo expliciet
Ik hoorde natuurlijk wel over marketing, sinds ik vijf jaar geleden begon met mijn bedrijf, Ocean Finance. Ik herinner me dat een trainer tijdens een workshop suggereerde om klanten bij een concurrent weg te lokken. Ik verbleekte bijna in de zaal. Plaatsvervangende schaamte. Dat je het denkt, a la, maar dat je het zegt…. Ik kon het me niet voorstellen.

Of die keer op een netwerkbijeenkomst, dat ik sprak met een bankenman. Ik vertelde hem dat we net hadden gepraat met de eigenaar van een bedrijf met 2 miljoen omzet. Hij keek me aan en zei: “Als ik dat had geweten, had ik meteen een afspraak gemaakt.” Onbeschoft vond ik dat. Zo expliciet gericht zijn op nieuwe klanten. Grote klanten.

Hoe ik aan deze afkeer kwam, weet ik niet. Veel ambtenaren in de familie? Streven naar cultuur, het verhevene? Academisch willen zijn? Ergernis over folders, reclame op internet, eindeloos gratis wat niet gratis kan zijn? Het zal een combinatie zijn.

Groeien
Maar voor mij was deze afkeer niet praktisch. Een mens moet eten, het bedrijf draaien en personeel betaald. En bovenal: ik wilde heel graag groeien. Dus tsja, ik moest wat. Dit was een langzame, t r a g e gedachte: ‘i k m o e t w a t…’ En nu. Een gastcolumn op de website van nota bene een marketingadviseur!

Hoe dat zo kwam? Het was zoals met de rest van het leven. Er zijn mensen waar je niets mee te maken wil hebben, boeken die je vreselijk vindt en websites waar je nooit van je leven naar toe wilt. Maar er zijn ook mensen die waardevolle kennis hebben en die kennis met je delen. Er zijn mensen die je laten zien dat er veel wegen zijn. Wegen die bij je passen. Het is niet zwart of wit.

Wat levert marketing op?
Eerder dit jaar heb ik Eline een paar keer ingeschakeld voor marketingadvies. Wat heeft dat opgeleverd, voor mijn klanten en mij? Drie dingen springen eruit.

1. Nieuwe producten
Van je dienst kun je een product maken. Zo’n product is in mijn geval een los consult. Mensen komen een of enkele keren, om over een specifiek financieel aspect te praten. Zo krijgen zij antwoorden voor hun bedrijf of privésituatie, toegesneden op hun omstandigheden. Voor mij en mijn team is het geweldig om te doen: een nieuwe groep klanten, divers, inspirerend en een zinderend beroep op onze kennis. Voor deze klanten, nieuw en bestaand, is het een uitkomst. Eindelijk antwoorden op vragen waar ze al een tijd mee rondlopen. Zij gaan 'ontzorgd' en met kennis op maat naar huis, gedegen voorbereid op verdere stappen.

2. #durftevragen (#dtv)
Je hebt wat te geven, je kunt wat vragen. Ondernemen is mensenwerk, en ondernemen is onderhandelen. Onderhandelen is breed. Geven is goed, vragen, onder andere voor jezelf, hoort er ook bij. Daar hebben Eline en ik het over gehad. De wederkerigheid, het netwerk.

3. Social media
Last but not least, social media, op allerlei plekken. Social media krijgen een leven in mijn leven. Dit stuk bij Eline, een blog op thenextwomen.nl en actief met twitter, mijn eigen blog, enzovoorts. En via social media vaker korte contacten, elkaar op iets attent maken, even wat delen. Social media in het algemeen. Dit betekent inspiratie, stimulans en zin om door te gaan.

Wees niet bang, ik ga me niet laten omscholen, ik blijf bij de financiën. Ik hou van cijfers, belastingen, en financiële strategie. Maar ik heb nu #lol in marketing, mede dankzij @elinewalda.

5 zaken waar je aan moet denken bij het aannemen van personeel

2011-11-28T06:22:00.001-08:00

Een van de bekendste, maar ook een van de meest zure uitspraken betreffende ondernemers is: ik wens je veel personeel toe.

Personeel kan natuurlijk zorgen geven. ’t Zijn net mensen. Met mensendingen en mensenwensen. Maar, personeel is ook een deel van de gein van ondernemen. Je bent de baas. Het is jouw feestje. De kunst is het een gezamenlijk feestje te maken, dat iedereen er lol in heeft. Dat is goed voor het bedrijf, goed voor het personeel en goed voor de klanten.

Personeel geeft ook de capaciteit, maar ook vooral de input om te groeien.

Wat te weten bij personeel?

Wees duidelijk in wat je verwacht
Hou je aan de wettelijke regels zoals minimumloon en werktijden
Verwacht niet helemaal dezelfde inzet als die je zelf hebt.
Kijk naar diversiteit. Je klanten zijn verschillend, zorg ook voor verschillend personeel, dan blijft de klant zich herkennen in het bedrijf en blijft het voor iedereen prettig er te werken.

Hoe neem ik iemand in dienst? Belangrijkste zaken bij iemand in dienst nemen zijn de volgende:

1. Zorg voor een arbeidsovereenkomst waarin de volgende zaken staan

a. arbeidsduur

b. werktijden

c. salaris per uur/week/

d. duur van het contract

e. proeftijd

2. Wees helder over taken en verantwoordelijkheden

3. Bespreek, zeker in het begin, regelmatig hoe het gaat

4. Als je niet tevreden bent, zeg dat dan. Dan kunnen mensen eventueel wat veranderen.

5. Houd het einde van het contract in de gaten. Je moet dan beslissen of je verder wil. Wees daar duidelijk over. De medewerker wil ook graag weten waar die aan toe is.

Praktisch

I. Vraag een loonheffingsnummer aan bij de belastingdienst

II. Informeer of pensioenfonds verplicht is

III. Start op tijd met een salarisadministratie. De meeste boekhouders regelen dit soort dingen voor je (wij ook J).

lenen van de stadsbank

2011-11-28T05:38:00.001-08:00

In mijn nieuwsbrieven en op http://www.thenextwomen.nl/2011/09/blog-esther-lenen-van-familie/ heb ik geschreven over lenen van de bank, en lenen van familie.

Hierbij een reactie, waar je ook kan lenen. Dit kan handig zijn als je maar kort geld nodig hebt. Het is in verhouding snel geregeld en weinig rompslomp.

Een optie is ook om bij de stadsbank van lening een waardevol product te belenen. Bijvoorbeeld juwelen, dan heb je ook een hele lage rente, geen moeilijk gedoe met geldverstrekkers, een notering bij bkr maakt ook niet uit, als je maar een goed onderpand hebt.

Nu heb je gemeentelijke kredietbanken, en stadsbanken. Er is wel verschil, als ik zo even op internet rondkijk zie ik het volgende:

Je hebt de gemeentelijke kredietbank. Die helpen je als je in de schulden zit, maar daar staat tegenover dat je open moet zijn over je financiele situatie.

Je hebt lommerds, banken van lening, cash-converters en wat niet meer. Dat zijn gewoon ondernemers, die geld uitlenen tegen onderpand. Zij vragen alleen maar een onderpand, verder niets. Ze rekenen wel rente, rond de 12 % per jaar. Als je niet op tijd je spullen op komt halen, wordt het verkocht.

Voor meer informatie over de gemeentelijke kredietbank kan je naar de site van de gemeente waar je woont.

De lommerds enzo zijn op internet te vinden.

Royalties

2011-11-14T12:36:00.000-08:00

Het leukste geld is geld van royalties. Royalties is de vergoeding die je ontvangt voor iets wat je gemaakt hebt, en dat steeds opnieuw wordt verkocht of gebruikt. Denk aan auteurs van boeken, illustrators, ontwerpers van lampen, computergames of wat dan ook. Royalties is leuk, soms geweldig, ook heel vaak maar een klein beetje. De meeste van ons kunnen er niet van leven, een enkeling wel. Het wordt meestal een keer per jaar overgemaakt.

Van te voren maak je afspraken, over wat je royalties zijn. Meestal is het tussen de 4% en 20%. Kwestie van cultuur, onderhandelen en wat je te bieden hebt.

Abonnement op de Donald Duck?

2011-11-02T05:07:00.000-07:00

Een andere manier om geld te verdienen is door de verkoop van abonnementen. Nu heb je natuurlijk de reguliere abonnementen, zoals voor de krant of tijdschriften, maar ook abonnementen voor de sportschool. Je kan diensten ook als abonnement aanbieden. Bijvoorbeeld een abonnement op tekeningen bij een nieuwsbrief. Of, een abonnement bij het administratiekantoor J. Het is iets dat steeds meer gebeurt, zie bijvoorbeeld ook energieleveranciers en telefoonabonnementen.

Bijvoorbeeld energieleveranciers- tot enige jaren geleden betaalde je vastrecht voor de infrastructuur, en je betaalde wat je per maand verbruikte. Nu stapt men over op vaste afspraken, abonnementen.

Reisverzekeringen voor een heel jaar zijn ook zo’n soort product.

Voordeel voor de klant: je weet waar je aan toe bent.

Voordeel voor de ondernemer: inkomsten zijn gespreid, en meer zekerheid van inkomsten.

Heeft het dan ook nadelen? Voor klant of ondernemer? Het is natuurlijk risicospreiding. De ondernemer zal soms genoegen nemen met een iets kleinere marge, omdat er zekerheid is van inkomsten. Aan de andere kant denk ik dat je als klant gemiddeld duurder uit bent, omdat de kleinere marge van de ondernemer gespreid wordt over de verschillende abonnementsklanten. Je betaalt, en als klant, en als ondernemer, voor de zekerheid. Beide partijen kunnen denken wat dat je waard is.

Verdienmodel – per uur (deel 2 van 2)

2011-10-05T10:00:00.000-07:00

vervolg Nou ja, zo simpel is het niet, bedrijfseconomisch gezien. Het is de kunst om voldoende uren productief en factureerbaar te zijn. Productief is tijd besteed aan klanten, factureerbaar is dat je die uren ook daadwerkelijk kan factureren.

Voldoende productief – als je geen personeel hebt, kan je ernaar streven 60% a 70 % productief te zijn. 70 % is voor zelfstandig professionals veel. Het is goed haalbaar als je enkele grote opdrachtgevers hebt en veel bij die klanten op kantoor werkt. Heb je meerdere kleine klanten, en werk je vanuit een eigen kantoor, dan heb je meer overhead en is 60 % productief goed. Dit is uitgaande van de tijd die je besteed aan werken. Niet, zoals in loondienst, je ‘contractduur’. Maar 60 % van de tijd dat je ‘op kantoor’ bent.

Voldoende factureerbaar….. soms besteed je tijd aan een klant en denk je later: “Tsja, ik kan het toch niet factureren. “ Bijvoorbeeld omdat je zelf een fout hebt gemaakt, waarvan je vindt dat de verantwoordelijkheid bij jou ligt. Of dat je ‘de verkeerde kant op hebt gewerkt’. Klant wil x, jij bent richting y gegaan. Of dat de klant in crisis zit. Vaak zijn het startersproblemen. Als je langer zelfstandig werkt, komt het veel minder vaak voor. Hoe je ermee omgaat is mede afhankelijk van het tarief dat je rekent en waar je werkt.

Naarmate je meer personeel hebt, wordt je eigen productieve tijd minder. Als baas heb je één grote taak, dat is zorgen dat er genoeg werk is. En die tijd is wel productief, maar niet factureerbaar.

Verdienmodel - per uur (deel 1 van 2)

2011-10-03T11:56:00.000-07:00

Verdienmanieren - Er zijn heel veel verschillende manieren om geld te verdienen. Het is goed om af en toe stil te staan bij de vraag hoe je je geld verdient en waarom dat zo is. Als je daarnaar kijkt, zie je dat je vaak verschillende manieren naast elkaar hanteert. Soms met nuanceverschillen, soms in de kern verschillend. De komende weken zal ik in deze blog de verschillende verdienmodellen bespreken.

Betaald krijgen per uur.

Per uur – het meest gangbare verdienmodel is per uur. Er wordt wel eens wat badinerend over gedaan: “ oh, je werkt uurtje factuurtje” ,
maar dat doet geen recht aan dit model. Het is het meest voorkomende model en dat is niet voor niets. Het appelleert aan een gevoel van rechtvaardigheid. Je krijgt betaald voor de tijd die je gewerkt hebt. Of, vanuit het oogpunt van de klant, je betaalt voor de tijd dat iemand voor jou werkt. Het is transparant. Je kunt de urenstaten laten zien. Wel dient er vertrouwen te zijn, maar dat is altijd zo.

Aandachtspunten bij werken per uur

ü Je moet uren schrijven, anders wordt het factureren lastig

ü Deze overzichten dien je te bewaren, soms wordt er door de klant om gevraagd.

ü Even afstemmen met je klant of je afrondt op uren, kwartieren, of kleinere eenheden.

Verder niets, het is lekker simpel.

Nou ja, zo simpel is het niet, bedrijfseconomisch gezien. Het is de kunst om voldoende uren productief en factureerbaar te zijn. Productief is tijd besteed aan klanten, factureerbaar is dat je die uren ook daadwerkelijk kan factureren.

Daarover volgende keer meer.

Drie redenen om geen freelance-journalist te worden:

2011-09-23T06:19:00.000-07:00

Drie redenen om geen freelance-journalist te worden:

1. je moet altijd kritisch zijn

2.. je moet veel marketing doen

3.. je hebt geen collega’s om mee te lachen

Ik denk altijd dat je het beste journalist kan zijn. Je mag alles vragen en heel erg nieuwsgierig zijn. Je mag nadenken, je wordt betaald om te schrijven. En, hoe meer je schrijft, hoe meer je verdient. Meestal wordt er namelijk per woord betaald. Zoals mijn vader zei, als ie een stuk over bejaarden schreef: “Hoe meer bla bla, hoe meer ƒ ƒ. “

Hoe goed kan het leven zijn?

Nu kreeg ik eindelijk een journalist als klant. Daar zat ik al een tijdje op te hopen, een echte journalist als klant. Zodat ik kon horen of mijn gedachten klopten.

Ik had een afspraak met deze nieuwe klant en had in zijn administratie gebladerd. 20 cent per woord, 30 cent per woord. 50 cent per woord. Dan heb ik met dit stukje, tot hier toe, 100 euro verdiend. 200 woorden. We gaan voor het hoogste tarief.... in mijn dromen.

Toen kwam de journalist. Echt een journalist. Getekende kop, kleren al wat vaker gewassen en een portie wantrouwen. Gezond of ongezond, ik laat het in het midden.

Niet de makkelijke lach en de luchtige flirt van de zzp-er-in-de-bouw die een keer per jaar schoongewassen en mooi-gekleed zijn administratie komt brengen.

Toen hoorde ik hoe het ging, journalist zijn.

i. Je bedenkt een onderwerp.

ii. Je belt naar een krant of tijdschrift, of ze het willen.

iii. Je doet onderzoek: bieb, internet, de straat op.

iv. Je belt met iemand die deskundig is, of een betrokkene. Dader, slachtoffer. Je doet aan wederhoor.

v. En dan ga je schrijven. 400 woorden, 600 woorden. Als het een lang artikel is, 1000 woorden.

Goed betaald? Niet goed betaald?

Wat ik wel begreep is dat je flink moet marketen om er fatsoenlijk van te leven. Een onderwerp moet je drie keer verkopen, dan verdien je een modaal salaris.

Drie keer verkopen. Een keer aan de lokale radio, een keer aan een weekblad en een keer aan…. ik weet het niet.

Kritisch zijn. Aanpassen voor de verschillende media. Vaak op jezelf. Verkopen op verschillende punten. Nu zou ik 200 euro ontvangen.

Als ik eieren had, zou ik eieren met spek eten, als ik spek had.

Het blijft een hele prestatie als je het kan, journalist.

Cougars en schulden - en hoe ermee om te gaan

2011-09-16T06:03:00.000-07:00

Mensen denken wel eens dat een administratiekantoor saai is, maar dat is het niet. Wij hebben veel vermaak op soap-niveau. Oftewel: het echte leven. Onder andere doen we huurinning voor een grote woongroep. Niet iedereen betaalt altijd op tijd, en soms lopen de schulden op. Nu was er een jongeman, wat langer haar, niet zo groot, mooi kleurtje en ik denk muzikaal,
die al eens een grote schuld had. Na twee aanmaningen komt de deurwaarder in zicht, als er dan nog niet wordt betaald volgt een rechtszaak. Toen wij voor deze zaak al onderweg waren naar de rechtbank, om de huurschuld voor te laten komen, werd ik gebeld door de woongroep. Het geld was contant betaald. Wij hebben de rechtbank afgebeld en gingen terug naar kantoor. We wisten niet waar het geld vandaan kwam, vroegen het ook niet. We wilden het natuurlijk wel heel graag weten…. Nu was zijn schuld weer zo hoog opgelopen. Aanmaningen,
deurwaarder. Maar deze keer hoefden we niet naar de rechtbank, nu was hij zelf iets kordater. Of hijzelf? Ik werd gebeld door de deurwaarder dat er een vriendin was die de schuld graag wilde afbetalen, en of het mogelijk was dat in drie keer te doen?Nu wisten we in ieder geval een beetje wie ging betalen. En hoe gaat dat dan verder?Wij gaan akkoord met betalingen in drie termijnen. Dat loopt dan via de deurwaarder. De jongeman is verhuisd. We weten wel het adres, weten niet of het bij die vriendin is. Maar voor de woongroep is deze hoofdpijn weg… Maar slechte betalers blijven bestaan, dus incassoprocedures ook.

Drie redenen om te gaan scanboeken, juist voor kleinere bedrijven

2011-09-09T04:08:00.000-07:00

Waarom scanboeken:

1. binnen 24 uur beschikken over relevante bedrijfsinformatie

2. zonder grote tijds- of financiele investering

3. optimaal gebruik van automatisering voor snellere en betere informatie

Wat is scanboeken? Scanboeken is het eenvoudig online verwerken van facturen in de administratie. De grote voordelen zijn dat de administratie de volgende dag bij is, de bonnen hoeven niet meer naar het administratiekantoor en de digitale facturen hoeven niet meer geprint te worden. Betalingen worden ‘vanzelf’ klaargezet in het online bankierensysteem. De voordelen zijn dus het gemak, snel over relevante bedrijfsinformatie beschikken en stukken blijven op het eigen kantoor.

Hoe werkt het? Het systeem werkt als volgt: de ondernemer scant zelf zijn of haar ingekomen facturen in. Samen met de digitale facturen en het excelkasoverzicht wordt alles in een map in de computer gezet. Dit wordt geupload. ’s Nachts worden deze gegevens verwerkt in India. Gedeeltelijk geautomatiseerd, maar elke factuur wordt ook even nagekeken door mensen aldaar. Dit is omdat computers niet alle gegevens altijd goed kunnen interpreteren.

Het administratiekantoor hier doet de laatste controle, de zaken die relevant zijn voor de Nederlandse markt, en het algehele overzicht. Dan zijn de cijfers online weer bij. Dus op dag 1 scannen en uploaden van de facturen, op dag 2 een goed financieel overzicht. Weten wat de ondernemer moet betalen, weten hoeveel openstaande debiteuren er zijn en wat de resultaten zijn.

Investering: Zoals het ernaar uitziet, zullen de investeringen voor een goede administratie ongeveer gelijk blijven en zijn gegevens sneller beschikbaar.

In 3 stappen meer geld in de kassa

2011-08-29T00:44:00.000-07:00

Meer geld in de kassa, dat is wat iedereen wil. We denken dan eerst aan meer verkopen, maar er zijn meer manieren om meer contant geld over te houden. Lees hieronder hoe je dit kan bereiken.

Wij van de financien willen altijd aansluiten. Het woord aansluiten heeft allerlei betekenissen, maar wij gebruiken het boekhoudkundig. Zorgen dat het aansluit, dat het klopt.

Vooral voor detailhandel is aansluiten belangrijk. Of eigenlijk overal waar contant geld omgaat. Want, als je aansluit, komt er meer contant geld. We leggen later uit waarom. Eerst even wat het is.

Wat is aansluiten: kijken of het bedrag dat je ontvangen hebt, contant en per pin, overeenkomt met wat je verkocht hebt.

Hoe krijg je meer geld, oftewel hoe sluit je aan:

Het eenvoudigst is als je elke dag begint met eenzelfde bedrag, en dan 's avonds het contante geld weer telt, dan weet je de toename.
Vervolgens kijk je hoeveel er per pin is betaald.
Dan bereken je hoeveel je had moeten ontvangen (via een kassa of eventueel via een notitieschrift) en reken je uit of je evenveel hebt ontvangen als dat zou moeten.

Waarom genereert dit traject meer contant geld?

Door aansluiten zie je of er fouten worden gemaakt in het gebruik van de kassa, het pinapparaat, het noteren, of waar dan ook.
Het is een zekere controle op de mensen die er werken, ook op jezelf. Het dwingt je zorgvuldig te werken.
Het geeft grip op wat er met het geld gebeurt in je zaak. En welk stuk prive is, en welk stuk zakelijk. Dan krijg je een reeel beeld van wat er zakelijk gebeurt, en kan je daarop je beleid bepalen.

Fouten in je nadeel (je geeft te veel geld terug aan een klant) krijg je weinig te horen.

Fouten in je voordeel (je geeft te weinig terug aan een klant) krijg je wel te horen.

Door aansluiten ontdek je ook de fouten in je nadeel en door het zien van de fouten verbeter je ze en krijg je gewoon meer geld.

Als je niet aansluit, 'verdwijnt' er veel geld. Gedeeltelijk door fouten, soms door diefstal, maar ook omdat geld uitgeven, ongemerkt, echt heel makkelijk is.

Jaren geleden werkte ik in een grote boekhandel in Den Haag. Op zaterdag stonden we met zijn zessen bij twee kassa's. Af en toe werden we streng toegesproken door de baas dat er weer een biljet van 100 gulden was gevonden bij het legen van de prullenbak.

En dit, wat meer recent, van een klant.

We voeren nu elke dag de verkoop in. We beginnen iedere dag met eenzelfde saldo van € 200 in de kas. Ik denk dat we nu het probleem van vorige jaar te pakken hebben. De eerste week had mijn collega 1,85 ingetikt op het pinapparaat in plaats van €185 en de tweede week hadden we € 135 over.

Theezakjes na vijftig jaar.

2011-06-24T03:46:00.000-07:00

Mijn tante was vroeger chef vrouwenpagina van de Volkskrant. En voor die pagina heeft ze vijftig jaar geleden Simon Levelt geïnterviewd. Simon Levelt van de koffie en de thee. Kijk, je had toen net theezakjes, en daarover moest natuurlijk geschreven worden op die vrouwenpagina. Nu lezen we over nespresso en zo, toen over theezakjes. Simon Levelt was tegen. Tegen de theezakjes. En daar had hij een goede reden voor. De kleine stukjes die overbleven na het drogen van de theebladeren, het dust, werd opgeveegd van de vloer en in zakjes gestopt. Dit werd verkocht als thee. Los van dat het afval was, thee moest kunnen zwemmen en had in die zakjes te weinig ruimte om vol tot aroma te komen.

Mijn tante heeft dit altijd onthouden en deze kennis aan al haar neven en nichten overgedragen. Wij hebben allemaal losse thee gedronken, of theezakjes met schuldgevoel. Nu kwam zij onlangs Simon Levelt weer tegen, in een verzorgingstehuis. Zij als bezoekster van een bewoner, ik weet niet wat hij daar deed. In ieder geval waren ze beiden na die vijftig jaar in een andere fase van het leven terechtgekomen. Maar het gespreksonderwerp bleef hetzelfde.

“Dag meneer Levelt, hoe gaat het met u? U zult wel blij zijn met de ontwikkeling van Lipton, met die mooie piramidevormige theezakjes. Je ziet dat het echte bladeren zijn, en dat de thee kan zwemmen.“

Mijn tante wist niet of hij haar wel herkende, maar hij wist nog steeds alles over thee.

”Nee, mevrouw, deze zakjes zijn ook niet goed. De thee kan zwemmen en je ziet de bladeren, maar de zakjes zijn niet verteerbaar en daardoor slecht voor het milieu. “

Bij babies weet je dat ze nog niets weten, en volledig afhankelijk van je zijn.

2011-06-20T04:48:00.000-07:00

Bij babies weet je dat ze nog niets weten, en volledig afhankelijk van je zijn.Als ze iets willen, gaan ze huilen. Als volwassene weet je dan dat je iets moet doen. Wat weet je niet altijd.

Bij mensen die dement zijn geworden zie je dat men is veranderd. Je voelt dat je een deel van de verantwoordelijkheid, die zij lang zelf hebben gedragen, weer over moet nemen. Ze vergeten het gas uit te zetten, raken de weg kwijt als ze aan het wandelen zijn en zoeken hun man die 20 jaar geleden is overleden. Als je bij mensen bent, die dement zijn, dan weet je dat je iets moet doen. Wat weet je niet altijd.

De laatste jaren hoor ik ook vaak zoiets over pubers. Pubers kunnen tot hun drieëntwintigste niet verantwoord beslissingen nemen wegens groeispurten in hun frontaalkwab. Zoals iemand mij uitlegde: “De wegen zijn onder constructie, soms begaanbaar maar niet betrouwbaar.” Hiermee suggereert men enerzijds dat de puber niet zelf verantwoordelijkheid kan nemen, anderzijds dat wij, als volwassenen wat moeten doen. Wat weet je niet altijd.

Vandaag las ik de Metro. Die opent met een grote kop: ons geldgedrag is niet te sturen. Er was een hersenonderzoeker op een bijeenkomst van het ministerie van financiën, die het uitlegde: “We weten niet waarom we doen wat we doen. En wat we zeggen te willen doen vertelt vaak weinig over wat we echt gaan doen”. Beslissingen over geld worden onbewust genomen in een deel van de hersenen waar het gezonde verstand geen vat op heeft. Dit bleek uit het hersenonderzoek en gold voor de mens in het algemeen.

Ik denk ook dat we meestal niet weten wat we waarom doen, we doen maar wat. Dat geloof ik zeker. Het is ook verreweg het prettigste om gewoon maar wat te doen.

Maar wat meandert in de jaren, is de perceptie daarover. In deze jaren zijn we in een zorgzame fase. We willen dat iedereen altijd gelukkig en verstandig is maar we vinden dat veel mensen niet verstandig zijn en vooral vinden we dat zij daar niets aan kunnen doen. Het ligt aan hun hersenen of meer specifiek aan hun frontaalkwab of soms aan hun jeugd of aan een combinatie van deze zaken.

Ik vind het allemaal wel goed, ik geloof met heel mijn verstand in de optelsom ‘we doen maar wat’ + ‘ontwikkeling in de hersenen’ = ‘oorzaak van gedrag’, maar dit is al langer zo. En ik denk het volgende: we zijn met z’n allen al ergens gekomen, de kunst is om het op peil te houden en misschien iets beter te maken. Het helpt dan niet om voortdurend te spreken alsof de groep mensen tussen de 15 en 23, of 15 en 85 niet voor rede vatbaar is. Want hoe zit het dan met onszelf, wij verstandige mensen die daar samen over spreken? Zijn onze hersenen dan anders?

Cash is king, profit may be a loss - debiteuren II

2011-06-16T09:30:00.000-07:00

Cash is king, contant is koning. In mijn vorige blog heb ik me nogal druk gemaakt hoe sommige klanten met hun leveranciers omgaan. Maar een medaille heeft altijd twee kanten, jammer maar waar. Er is dus soms wel wat op de klant aan te merken, maar de leverancier laat soms ook geld liggen. Dus geen omzet, maar geld. Daar gaat deze uitspraak over, en het wordt genoemd in allerlei bladen en economieboeken. Het is zoals het is, contant is koning, winst kan nog een verlies worden. Het houdt in dat je op basis van je verkopen wel winst gemaakt kunt hebben, maar als de klanten niet betalen, dat je alsnog in het verlies gaat. Zo klaar als een klontje, verder weinig aan toe te voegen, behalve dat je goed op je debiteuren moet letten.

Die vreselijke debiteuren - debiteuren I

2011-06-15T09:30:00.000-07:00

Klanten zijn leuk. Met klanten willen we het allemaal goed houden. We willen het werk goed doen en de relatie boeiend houden. Zeker als we 'erg' afhankelijk van deze klanten zijn. Bijvoorbeeld als we net begonnen zijn, of als de markt is ingestort. Of als we in een segment zitten waar de concurrentie heftig is en veel mensen onder de prijs werken. Dan willen we klanten niet kwijt. Dus daar doen we veel voor.

Klanten zijn ook debiteuren. En de meeste debiteuren zijn ook leuk. Voor de meeste debiteuren hoef je niet je best doen om het goed te houden. Ze betalen gewoon de rekening die ze ontvangen. Soms bellen ze even met een toelichtende vraag, of ze mailen dat ze deze maand wat later betalen. Sommige debiteuren vergeten te betalen, maar dat is het echte vergeten. Het vergeten dat je alleen maar een klein mailtje hoeft te sturen, en dat ze dan betalen. 'oh, sorry, vergeten'. En dat is dan zo. Er zijn gelukkig veel van deze debiteuren.

Maarrrr...... er zijn ook vreselijke debiteuren. Die je niet bellen of mailen. Die de eerste herinnering en de tweede herinnering afwachten. Die dan, als je hun belt, zeggen dat ze ook de huur moeten betalen. Die je wel werk hebben laten doen, waar zij al voor betaald hebben gekregen, maar aan jou begrip vragen of je nog even kan wachten.Alsof ze ruiken dat je net begonnen bent o . Ze voelen dat je aardig bent en dat je de relatie goed wil houden. Het zijn die mensen aan wie je in het dagelijks leven nooit geld zou lenen, maar in deze situatie ga je voor de relatie, en laat je het lopen, accepteer je het. Zij hebben het geld al verdiend, door jouw werk. Maar ze hebben jou nog niet betaald. Klanten zijn leuk. Maar sommige mensen zijn als klant wel leuk, maar als debiteur niet. En ik weet niet of dat wel kan...

PS - dit gaat niet over mijn klanten, maar wat mijn klanten meemaken

Vrouwenondernemen vonder & bloom

2011-05-19T01:35:00.000-07:00

Soms ben je even helemaal gelukkig. En als je geluk hebt, komt dat geluk ook regelmatig terug. In zo'n fase ben ik nu. Ik was op Schiphol en zag Vonder&Bloom spelen. Twee vrouwen, keyboard, gitaar en zang. Muziek waar je gelukkig van wordt, omlijst door een grote wereldkaart met veeeeel oranje stippen. Ik bleef staan, samen met andere mensen, keek en luisterde. Eigenlijk luisterde ik vooral, en genoot van de muziek. Op Schiphol, ik had tijd. Ik ging niet op reis maar genoot van het gevoel van op reis zijn. Tijd in overvloed en het vreemde om je heen. Af en toe liepen mensen naar voren en kochten een cd. Een enkeling plakte een oranje stikker op de kaart, vulde een kaartje in en deed het in een doos. Ik ging even uit mijn roes en las wat ze hadden geschreven op de borden. Het idee was als volgt: als je een cd kocht, kon je een oranje stikker plakken op het land waar je heen vloog. In 80 dagen zou hun cd de wereld rondreizen. Op de foto kan je zien waar het al oranje is. Dit was op vrijdag de dertiende.

We stonden er vijftien minuten. Ik kocht ook een cd. Ik was de vierde in een kwartier. Mijn dochter rekende even uit hoeveel omzet ze dan hadden in een kwartier, in een uur, in een dag. Ik nuanceerde iets en vertelde over het aantal uur dat ze hadden geoefend. Maar vooral genoot ik. Vrouwen, snelle groeiers, ondernemers, samen. Ik dacht aan wat ik ooit gelezen had, als je iets 10.000 uur doet, kan je het goed. Ik denk niet dat zij al 10.000 uur hebben samengespeeld, maar ze konden het wel goed. Hun cd reist rond, is ook meegegaan naar Rotterdam. En ik hoop dat ik het huiskamerorkest heb gewonnen, dat kon namelijk via dat kaartje. Tot die tijd luister ik gewoon naar de cd, en ben gelukkig.

Blog op de site van Centrum voor ondernemen in Delfshaven, CoiD

2011-05-18T02:18:00.000-07:00

Ondernemersblog

Esther Schulte - Ocean Finance

blog op site coid

Wat houdt je bezig, zakelijk gezien?

Dat was de vraag van Joke waarmee ik deze blog mocht starten. En niet meer dan 400 woorden. Maar goed, ook al zijn het maar 400 woorden, het is substantieel meer dan 140 tekens. Met twitteren mag ik 140 tekens.

Ik heb nu vijf jaar een onderneming, en ik geloof dat er maar twee zaken zijn die door mijn hoofd gaan, namelijk 1. Zijn de klanten tevreden? en 2. Hebben we genoeg werk?
Deze twee vragen zijn een soort perpetuum mobile, een eeuwig bewegend iets, waar je aan gehecht raakt als ondernemer. De vragen zijn er en blijven er. Je bent nooit klaar met ze te beantwoorden.
Binnen deze twee vragen is er wel verdieping. En mijn grote verdieping, de laatste maand, was internet, sociale media, twitteren, bloggen, linked in, nieuwsbrief, nieuwe media. Ik ging op zoek.

Hoe kwam ik bij sociale media? In mijn zoektocht naar genoeg werk, kreeg ik advies. En binnen het advies de opdracht meer herrie te maken, en ik kon dat onder andere doen door te gaan bloggen. En twitteren. Tweet, tweet, tweet.
Dit werd me begin maart verteld door iemand uit Veenendaal. Het was me natuurlijk eerder verteld door Rotterdammers. Niet één keer, wel tien keer. Maar je moet dingen vaker horen om het ook te voelen. En nu ging ik het voelen. Ik ging wat doen. Mijn twitter-account nieuw leven inblazen, een andere foto voor linked in, websiteteksten scherper maken, blog starten.

De technische handelingen kostten me soms wat tijd, maar vooral het nadenken over wat je wil twitteren, en wat je wil bloggen, heeft me avonden en avonden gekost. Maar nu zie ik de gein. Twitter is voor mensen met goed humeur. Het heeft iets onverwachts en sprankelends. ’t Denken hierover heb ik nu grotendeels gedaan, de rest ga ik proefondervindelijk ervaren.

Kermis

2011-05-04T02:44:00.000-07:00

Kermis

Ik ben mijn loopbaan begonnen op de kermis. Dat zijn allemaal zelfstandig ondernemers, sommigen wat groter en sommigen wat kleiner. Eigenlijk was ik ook zelfstandige. Maar zo ervoer ik dat toen niet.

Het was in Frankrijk, in Tours. Ik reisde samen met een vriend en we moesten werken om wat geld te verdienen. Deze vriend heeft wit haar en hele lichte ogen, een albino. Zachte krullen zijn het, het haar, en ook een vriendelijke lach. Dus naast hem door het leven gaan was makkelijk, dat opende vele deuren. Hij had voor zichzelf werk geregeld op de kermis, bij de cinema centquatrevent degrees, 180 graden. Dat is zo’n halve bol waarin je helemaal meegenomen wordt in de film. Hij deed allerlei klussen, schilderen, beetje bouten en moeren aandraaien en hij stond bij de draaideur.

Draaideur

Zijn taak bij de draaideur was het meest interessant. Ik weet niet of het aan de Fransen lag, of aan de kermisbezoekers, of dat wij meer wisten van draaideuren maar wij waren altijd helemaal verbaasd want de bezoekers gingen aan onze kant de draaideur in en kwamen er vervolgens bij ons weer uit. Ze liepen een rondje. Ze snapten niet dat ze na 180 graden uit die draaideur moesten stappen. Dus zijn baan was er voor zorgen dat ze op het goede moment uit die draaideur stapten. Later konden we er vaak om lachen, in het begin waren we alleen maar verbaasd. En verlegen. Ik in ieder geval. De kermis is toch een andere wereld.

Rijk
Ik had ook een baan gevonden, ‘s avonds van 21:00 tot 24:00 uur. Ik stond bij het paardenrennen. Toen was dat spel in Nederland nog niet op de kermis, nu zie ik het hier ook. Je moest ballen gooien en als je dan in het gat met de 10 gooide, ging het paard 10 stapjes vooruit. Gooide je in het gat met de 20, dan ging het paard 20 stapjes vooruit. En zo voorts. Ik werkte bij een man tussen de 30 en de 40. Aan zijn woonwagen te zien, hoorde hij bij de rijkeren. Niet zo rijk als zijn broer, de man van de cinema 180 degrees. Die had één vrachtwagen met aanhanger waarin hij zijn bioscoop vervoerde, één vrachtwagen voor zijn sportwagen en motoren én een zware auto waarmee hij zijn uitschuifbare woonwagen trok. Dus sowieso had hij, naast zichzelf, twee chauffeurs nodig om zijn spullen te verplaatsen. En dat verplaatsen deden ze met enige regelmaat.

Bezoek

Maar goed, ik werkte bij die paardenman, elke avond. Mijn taken waren wisselend, afhankelijk van de stemming en het bezoek van de paardenman. Hij had vriendinnen die langskwamen. Bij sommige vriendinnen hield ik de hele tent draaiend. Dan nodigde ik mensen uit in het Frans om deel te nemen aan dit spannende spel, ik verkocht de fiches, ik beïnvloedde de paarden en reikte de prijzen uit. Dat beïnvloeden van die paarden, daar moest ik even aan wennen. Je kon als personeel de paarden sneller en langzamer laten lopen, en stilzetten. Er waren knopjes waarmee je dat kon regelen. Ik dacht dat natuurlijk altijd al, maar toch was dit een teleurstelling. Je hoopt dat het leven mooier is.

Als de paardenman zijn bezoek minder interessant vond, hoefde ik weinig te doen. Dan deed hij alles zelf. Met veel flair. Op zich, naast mijn verlegenheid, vond ik het wel leuk om er een beetje bij te horen. Een beetje onderdeel te zijn van de wereld van geluid, glitter en geld.

Spelen en winnen…

Het beste deel van mijn werk was als ik moest spelen. Als er weinig bezoekers waren, en zijn vriendin minder interessant, dan mocht ik spelen om bezoekers te lokken. Het spel begint namelijk pas als er twee of meer mensen zijn. Tegen jezelf spelen is niet leuk, dat is geen wedstrijd. Tegen mij spelen vonden de bezoekers wel leuk. Eerst omdat ik een meisje van 17 was, die vrij weinig begreep van de opmerkingen die gemaakt werden. Er was een taalbarrière, maar ook duidelijk een ander soort humor, dus er was wel een soort licht leedvermaak naar mij toe. Maar later in de week vonden ze het ook leuk omdat ik ontzettend goed was geworden. Als je elke dag speelt, dan gaat het snel. En er zijn veel bezoekers die elke dag komen. Dus die leren je kennen en willen graag tegen je spelen. We speelden dan samen en het werden spannende wedstrijden. Wat mij soms wel frustreerde was dat mijn baas mij toch altijd liet verliezen. Ik leerde dus al vroeg een professionele werkhouding. Ik mocht bijna winnen, maar op het laatst zette hij altijd mijn paard stil. Wij moesten natuurlijk ook blijven eten. Dat was dan ons ‘winnen’…..

Zelfstandigenaftrek en ambitie

2011-05-03T02:39:00.000-07:00

Gisteren twitterde ZZPNetwerkNL een artikel waarin ze zich afvragen of ondernemers ambitieus genoeg zijn. Hier is de link naar het artikel. Het artikel eindigt met de suggestie dat de ondernemersaftrek ervoor zou zorgen dat ondernemers niet ambitieus zijn.

Regulerende werking belastingen
Het vertrouwen van die opmerking in de regulerende en sturende werking van de belastingen is wel aardig, maar als we met zulke relatief eenvoudige maatregelen zo makkelijk het gedrag van mensen konden beinvloeden, zou de wereld er nog veel prachtiger uitzien.

Maar dat even daargelaten, waar gaat het om, fiscaal gezien, bij de zelfstandigenaftrek?

Waar gaat het om
Het is een aftrekpost waar je recht op hebt als je meer dan 1225 uur per jaar aan je bedrijf besteedt. Dat is ruim 20 uur per week. Hierop wordt ook gecontroleerd, de belastingdienst kent eigenlijk niet het zogenaamde gedogen, iets dat je in de rest van de handhaving van de wet wel eens tegenkomt.

Goed, als je meer dan 20 uur per week aan je bedrijf besteedt, en je maakt winst, dan heb je een fiscaal voordeel. Dit is in het geval van de zelfstandigenaftrek afgetopt. Dat betekent, als je meer winst maakt heb je minder voordeel. Het voordeel dat je hebt, is ongeveer € 3.000 per jaar. Dat betekent € 250 per maand. Voor de rekenaars onder ons, dat komt neer op een belastingvoordeel van maximaal € 2,50 per uur.

Als je veel winst maakt, is het fiscale voordeel dus marginaal. Want het blijft maximaal € 3.000 per jaar. Als je weinig winst maakt, minder dan € 20.000, dan is het een welkome doch bescheiden aanvulling. De fiscale regeling werkt dan zoals ie bedoeld is, herverdeling van inkomen, macht en kennis.

Ik maak het hier even expliciet, omdat de suggestie die gewekt wordt niet klopt met de fiscale werkelijkheid.

Ik citeer: Fiscale voordelen als de Zelfstandigenaftrek, de MKB-franchise en het behoud van WW-uitkeringen voor ZZP’ers terwijl je tegelijkertijd je onderneming kunt opbouwen – maatregelen die zijn ingevoerd om ondernemerschap te bevorderen - zouden dus eigenlijk allemaal afgeschaft kunnen worden: Nederland kan immers de eigen concurrentiepositie verbeteren als ondernemers zich gewoon ambitieuzer gaan gedragen.

Niet groeien omdat je dan € 3.000 misloopt?
Ik ken veel ondernemers, en ik spreek ook wel eens andere mensen. Ik weet niet of ik mensen ken die een bloeiende onderneming aan zich voorbij laten gaan omdat ze een fiscaal voordeel van € 3000 per jaar mislopen.
Ik weet ook niet of je met die mentaliteit een sterke onderneming op kunt bouwen.

Vraag is waarom ZZPnetwerkNL dit op deze manier naar voren brengt?

bijtelling 25 of 26,5 procent

2011-05-01T12:39:00.000-07:00

Vergissing
Deze blog schrijf ik naar aanleiding van de laatste nieuwsbrief, zie https://platform.moshi-toshi.com/nl/e-mailings/record.php?id=63509 Ik heb in deze nieuwsbrief geschreven over groene auto’s en de bijtelling. Nu heb ik mij vergist in een percentage. Ik heb als percentage 26% genoemd, het moest 25 % zijn. Ik was er al op attent gemaakt door mijn collega, maar was vergeten het te verbeteren. Ik haalde de belastingpercentages door elkaar. De bijtelling voor lunch- en dinerkosten is 26,5%.

Ingewikkeld?
Dit laat ook meteen zien hoe ‘ingewikkeld’ de verschillende detailregelingen van de fiscus zijn. Er wordt bijgeteld voor privégebruik van de auto, 25 %. Er wordt bijgeteld voor privégebruik van de lunch, 26,5 %. Dus als je alle autokosten zakelijk zet, gaat de fiscus ervanuit dat je een kwart voor privé gebruikt, in het geval van eten en drinken denkt men dat er 1,5% meer privé verbruikt wordt.

Idee achter de regelgeving
Het idee achter die regelgeving is hetzelfde, een deel zou je ook consumeren als je geen zaak had. Er zal vast ook een rekenkundige onderbouwing liggen waarom de ene bijtelling 25 is, en de andere 26,5 maar dit zijn waarschijnlijk ook 2 van de 73 bijtellingen, aftrekposten en uitzonderingen die de inkomstenbelasting ingewikkeld maken. Het getal van 73verschillende aftrekposten las ik in het stuk van Weekers, staatssecretaris belasitingen, in zijn voorstel om het btw-tarief te verhogen en de loonbelasting te verlagen.
Idee hierachter is arbeid goedkoper maken en consumptie duurder, terwijl de overheid evenveel inkomsten blijft krijgen.
Idee achter de gehele belastingwetgeving is, eenvoudig gezegd, herverdeling van inkomen, macht en kennis.

Fietsen en materialiteit

2011-04-27T13:40:00.000-07:00

In deze blog ga ik iets schrijven en onderbouwen, wat veel mensen al zullen vermoeden. Het is een blog op verzoek, van een relatie die wilde weten wat hoeveel fietsen neemt van het gezinsbudget. Dit naar aanleiding van de blog dat autorijden 20% van het inkomen neemt.

Wat kost fietsen?
Aanschaf, onderhoud, verzekeringen, sloten, stalling en gadgets. Bij gadgets denken we aan kilometertellers, snelbinders, fietstassen, reflectoren. Hoe lang doe je met een fiets, lap je zelf je banden of laat je het doen?
Al bij al waren het allerlei vragen die we hebben beantwoord. We hebben eerst gerekend, en toen gecheckt bij de gegevens van een aantal van onze klanten, en kwamen tot de volgende conclusie: Fietskosten zijn niet materieel, oftewel, nemen minder dan 1% van de omzet.

Niet materieel is een term waar financiële mensen van houden maar die we ook wel nodig hebben om het werk af te ronden.
Wat toelichting bij de betekenis van 'materieel'.
Over het algemeen is iets 'niet materieel' als het minder dan 1 % van de omzet is. Dus niet eens 1 % van de winst, die over het algemeen lager is dan de omzet (omzet minus kosten = winst), maar kosten zijn al niet materieel als het minder is dan 1 % van de omzet. Fietsen kost minder dan 1 % van de omzet. Inclusief gadgets, stalling en nooit meer zelf banden lappen.
Materieel is een term die wordt gebruikt om te bepalen of sommige zaken, als financieel mens, verder uitgezocht moeten worden. Of het relevant is om uit te zoeken.

De vraag is natuurlijk of je 'materialiteit' kan vertalen naar het gewone leven. Als je weet dat fietskosten niet materieel zijn, dan weet je dat je je banden het best kan laten lappen bij de fietsenmaker in de buurt.
Maar materieel of niet, ook financiële mensen ervaren het soms prettiger om naar een andere bandenlapper te gaan, omdat ie aardiger is, of goedkoper, of..... En dit is mogelijk een mechanisme wat meespeelt bij de keus voor andere vervoersmiddelen.

Werk en werk

2011-04-18T23:55:00.000-07:00

Er was een nieuwe lead op kantoor. Volgens mij heet dat zo, iemand die mogelijk klant wordt. Zoals jullie al lezen, is het een woord dat ik nooit gebruik. Sales ook niet. Maar even door. Het was een lead via linked in, helemaal interessant. Zij had een oproep geplaatst op linked in, en mijn naam doorgekregen. Ik blij, zij hopelijk ook. Gesprek was prima, prima. Zij was een praktisch type, iemand die iets kan met haar handen kan en dat regelmatig deed, en ze was nu creatieveling geworden. Iets onlines. Ze vertelde me het verschil tussen werk krijgen als geluidstechnicus en als creatieveling. 'Ja, mijn uurtarief is wel lager als geluidstechnicus, maar ik bel als ik werk nodig heb, ik kan komen, ik factureer en ik ontvang mijn geld. En als creatieveling... ik zit achter mijn computer, soms word ik uitgenodigd voor een gesprek. Dan ga ik daarheen. Als het gesprek al wat is, mag ik een offerte maken. Die wordt dan besproken en vaak volgt er dan een nieuwe bespreking en moet ik iets herzien. En dan krijg ik de opdracht, of niet. Minstens de helft van mijn tijd loopt weg bij sales. Ik ben blij dat ik nog als geluidstechnicus werk. Voor het geld, dat ik gewoon kan eten. Maar ook voor de sfeer. Je komt binnen, en gaat aan het werk. Je schaft en lacht samen, en mag grappen maken over dingen die mis gaan. En als je klaar bent, ben je klaar.' Ik luisterde en herkende er wel het een en ander in. Ik vroeg aan haar of ik een overeenkomst zou sturen. 'Dat is prima,' zei ze, 'maar ik heb wel met drie andere kantoren een gesprek of ik er klant zal worden.'

Strategische analyse

2011-04-17T13:38:00.000-07:00

Strategische analyse. Eigenlijk moet je een keer per jaar een strategische analyse doen. Dat klinkt moeilijk en spannend en interessant, maar eigenlijk is het gewoon dat je de cijfers op een rij zet en dan je eigen advocaat van de duivel bent.
En welke cijfers zet je dan op een rij?Ter info --> deze rij is vooral voor dienstverleners. Voor detailhandel zijn andere cijfers van belang. Dan kan je bij klant bijvoorbeeld leverancier zetten, of genre.
1. omzet
2. kostprijs van de omzet
3. overige bedrijfskosten
4. omzet (minus kostprijs van de omzet) per klant
5. uren per klant
6. dan volgt daar het tarief per klant uit

klanten met het meeste omzet
klanten met het hoogste tarief
klanten met het laagste tarief

klanten met de meeste uren
klanten met de minste uren
klanten waar je het gelukkigst van wordt

Van de eerste drie (omzet, kostprijs van de omzet en bedrijfskosten) is het prettig als je het kan vergelijken met vorig jaar.

Als je dit allemaal op een rijtje hebt (dit kan je laten verzorgen :-), dan leg je het voor je neer en kijk je rustig. Je maakt wat aantekeningen en kijkt en denkt na wat er goed was, en wat komende periode anders moet. En als je daarmee klaar bent, ga je tevreden naar je huisgenoot en zeg je: 'ik heb net mijn strategische analyse afgerond.'

Wat levert het op? Dit soort gegevens op een rijtje geven altijd inzicht. Ook als je niet van cijfers houdt. We moeten allemaal elke dag eten, en het kijken naar deze getallen geeft een andere kennis van je eigen bedrijf en geeft je ruimte om na te denken over je koers. Inhoudelijk, qua gevoel en financieel.

En moet je het alleen doen of met iemand? Prettige van alleen is dat je dan zelf je eigen beleid bij kan stellen. Het goede van samen is, dat twee mensen gewoon meer zien dan een. Vertrouwen en ruimte is wel belangrijk bij dit soort acties.

20% van je inkomen aan autokosten?

2011-04-14T05:54:00.000-07:00

Ik hoorde dat autorijden gemiddeld 20 % van het gezinsinkomen neemt. Ik heb het niet nagekeken, niet nagezocht en niet nagerekend, maar was geboeid door het getal. Zou kunnen, dacht ik, zou kunnen. Autorijden kost in ieder geval geld en ik weet dat we hier, in Nederland, relatief gezien weinig aan eten uitgeven. Misschien geven we dan veel uit aan autorijden?

Onze armste klant kwam binnen. Tsja, één iemand moet de laagste winst hebben, zo is het. Hij had een merkpak aan, en liet me zien dat de mouwen lang genoeg waren. Mooi pak, mooie man ook, trouwens. Weinig winst.

We spraken over geld, werk, omzet. Hij vertelde me dat ie zo trots was dat ie nog altijd auto reed. Hij was heel tevreden. 'Ik heb een hele goedkope auto, echt goedkoop, vandaar dat ik met mijn weinige geld toch auto kan rijden'.

We hadden het over zijn inkomen, en wat de auto kostte. En het klopte, hij betaalde 20 % van zijn inkomen aan autorijden.

Hypotheekrenteaftrek- indirecte subsidie aan banken?

2011-04-08T14:03:00.000-07:00

Hypotheekrenteaftrek- indirecte subsidie aan banken

De hypotheekrente aftrek is een indirecte subsidie aan de banken. De vraag is of dat de bedoeling was, toen de hypotheekrenteaftrek werd ingesteld.

Subsidie aan banken

Ik zal laten zien met een voorbeeld waarom het indirecte subsidie is. Dan weten we ook meteen waar de bonussen van betaald worden:

Stel, je wil een huis kopen. Je berekent van te voren wat je uit wil geven per maand aan woonlasten. Daar komt een bepaald bedrag uit, zeg € 1.000 Met dat gegeven ga je naar de bank. Die rekent vervolgens uit dat je dan zoveel kunt lenen dat je € 1.300 betaalt per maand aan de bank. Je krijgt dan € 300 terug via de inkomstenbelasting, de hypotheekrenteaftrek.

Het resultaat is dat je eigen uitgavenpatroon gelijk blijft maar dat de bank meer krijgt. Feitelijk ontvangt de bank, via de burger en belastingdienst ruim 11 miljard per jaar aan inkomsten/rente.

Huizenprijs kunstmatig hoog à door indirecte subsidie aan banken.

Doordat er sprake is van hypotheekrenteaftrek, is de huizenprijs kunstmatig hoog. Dat is eigenlijk algemeen bekend, ook al willen we het niet weten. Alle internationale onderzoeken laten het zien. De hoge huizenprijs weerhoudt veel mensen ervan om een huis te kopen. Op het moment dat de hypotheekrenteaftrek wordt afgeschaft, zal de prijs in de tijd dalen met ongeveer 30 %. Dat stelt meer mensen in staat om een huis te kopen en zelf hun verantwoordelijkheid te nemen voor een van de eerste levensbehoeften, een dak boven je hoofd.

Naast mensen die hun eerste huis kopen, stelt het ook rijkere mensen in staat een tweede huis te kopen of een appartement aan te schaffen, voor zichzelf of voor hun kinderen.

Hoe kan je hypotheekrenteaftrek afschaffen zonder dat het een grote impact heeft?

De vraag is natuurlijk hoe je de hypotheekrenteaftrek kan afschaffen. Het beste is om het geleidelijk te doen, volgens de intentie waarmee de regeling toentertijd is ingesteld, namelijk de mensen met minder geld tegemoet te komen eigenhuis-bezitter te worden.

Dat kan als volgt:

a. Mensen die geld hebben in box 3, hoeven over dat bedrag geen hypotheekrenteaftrek te claimen in box 1 à dit is in de lijn van de intentie van de regeling. Hypotheekrenteaftrek is om eigenhuisbezit te stimuleren, niet om schulden aan banken te stimuleren. Dit wordt in vijf jaar ingevoerd.

b. De hypotheekrenteaftrek wordt voor lopende hypotheken in vijfentwintig jaar afgebouwd. Elk jaar zal er 4 % minder onder de hypotheekrenteaftrek vallen. Dit wordt ook in vijf jaar ingevoerd.

c. Tussen nu en vijf jaar wordt er, voor nieuwe hypotheken, een overgangsregeling ingevoerd.

Door deze regelingen zullen de prijzen geleidelijk marktconform worden, zie verder in de tekst.

Wat is het gevolg voor mensen die net een huis hebben gekocht?

a. De vraag is natuurlijk wat er gebeurt als je net een huis hebt gekocht van rond de drie ton. Ik zal het hier uitleggen: als je als bewoner de intentie hebt om te blijven wonen in het huis wat je net hebt gekocht, geeft de geboden regeling de mogelijkheid de woonlasten gewoon te blijven dragen.

b. Als je wil verhuizen, biedt je je huis te koop aan. Mocht de marktwerking direct/nu zijn werk hebben gedaan, dan zal de verkoopprijs na 30 jaar € 210.000 zijn. Dan rekenen we rekenen in een hypothetische wereld zonder inflatie. Als je eenvoudig rekent, is dat een ‘verlies’ van € 90.000 Nu leven we niet in een wereld zonder inflatie, maar in een markteconomie met inflatie. De verwachting is, redelijkerwijs, dat de inflatie de deflatie zal compenseren.

Andere factoren

Dan nog graag aandacht voor de volgende zaken, rijp en groen…..

1. De woonlasten worden voor de burger gemiddeld lager, omdat er gezond omgegaan zal worden met geld. De nevenproducten, zoals woonlastenverzekeringen, aov enzo zullen minder aangeboden worden en minder kostbaar zijn omdat de gemiddelde vaste lasten gevoelsmatig afnemen. Ik heb wel eens een ontzettende ingewikkelde berekening gemaakt, maar wat mensen vroeger betaalden aan rente en aflossing, is men nu kwijt aan rente en verzekeringen. De aflossing is dan lang niet altijd geregeld.

2. Mensen die aflossen, worden met dit nieuwe beleid beloond, en in ieder geval niet, zoals nu ‘een dief van hun eigen portemonnee’.

3. Een derde deel van het begrotingstekort is dan al opgelost, en verantwoordelijkheden komen te liggen waar ze horen en er komt weer ruimte om steun te geven waar nodig.

4. Mensen moeten wonen, dus als zij ‘met verlies’ (meestal is het minder winst) verkopen, kopen ze daarna een ander huis, dat qua prijs ook ‘gedaald’ is.

5. Het idee achter het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek is ook dat mensen weer gewoon gaan aflossen, ongeveer 3,3 procent per jaar. De vermindering van de waarde van je huis gaat dan minder snel dan dat je eigen schuld afneemt. Maar bovenal heb je op een gegeven moment een eigen huis, en is het niet meer een huis van de bank.

6. Ook kunnen aanvullende maatregelen getroffen worden, zoals afspraken dat de nieuwe hypotheek geen hypotheekrenteaftrek heeft, maar over het oude gedeelte nog wel.

7. Mochten er mensen toch tussen wal en schip vallen, dan kan er rechtstreekse subsidie worden verleend aan deze mensen, bijvoorbeeld via de nationale hypotheekgarantie, startersleningen of anderszins op maat gemaakte regelingen.

8. Mensen hoeven niet af te lossen, maar ze mogen aflossen. Ze kunnen ook altijd weer een hypotheek nemen op hun huis, maar dan conform normale voorwaarden.

9. Marktwerking, eigen verantwoordelijkheid en gezond economisch handelen geeft ruimte binnen de sociaal democratische partijen, binnen liberale partijen en binnen alle andere partijen.

Giften en de belastingen - is ook per nieuwsbrief verstuurd

2011-04-07T12:19:00.000-07:00

Giften aan goede doelen zijn voor de belastingdienst soms aftrekbaar. Door de aftrekbaarheid gaat je belastbaar bedrag naar beneden en betaal je minder belasting.

Twee soorten giften. De belastingdienst onderscheidt twee soorten giften. De eerste is de gewone gift, de tweede is de periodieke gift. Als je het wilt opvoeren als aftrekpost zijn de giften aan voorwaarden gebonden. Niet alle giften zijn aftrekbaar.

De voorwaarden voor gewone giften zijn:
1. de giften samen moeten meer zijn dan 1 % van je inkomen
2. de giften samen moeten meer zijn dan € 60 en minder dan € 10.000
3. de giften moeten gegeven zijn aan een instelling met ANBI-status

En, maar dat is logisch, anders is het geen gift, er mag geen tegenprestatie tegenover staan.

Of instellingen een ANBI-status hebben, staat op de site van de Belastingdienst. http://www.belastingdienst.nl/giften/anbi_zoeken/

Let op: soms hebben organisaties een 'groepsbeschikking' aangevraagd en toegekend gekregen. Het is dan wat lastiger te vinden of ze een ANBI-status hebben. Voorbeeld: de kerk waaraan jij geeft staat er niet expliciet in, maar valt onder 'groepsbeschikking' van de samenwerkende kerken.

De instelling zelf kan je vaak wel laten zien dat ze ANBI-status hebben. En, als ze het niet kunnen laten zien, is het zeer de vraag of ze de status hebben.

Periodieke gift - een gift is aftrekbaar als periodieke gift als:
1. je de gift hebt laten vastleggen bij een notaris
2. er minimaal 1 keer per jaar bedragen worden overgemaakt naar de instelling die je hebt genoemd in de notariele akte
3. deze bedragen steeds ongeveer hetzelfde zijn
4. als je minimaal vijf jaar geld stort, hebt gestort, van plan bent te storten. Dat staat ook in de notariele akte.
5. en er geen tegenprestatie tegenover staat.

Bij periodieke giften geldt geen drempelbedrag of maximum.

Periodieke giften aan instellingen met ANBI-status zijn altijd aftrekbaar, maar er zijn ook instellingen zonder ANBI-status, waar je periodieke giften toch mag aftrekken. Dat gaat dan om verenigingen met meer dan 25 leden, volledig rechtsbevoegd, geen vennootschapsbelasting betalend en in de EU gesitueerd.Verdere info op http://www.belastingdienst.nl/ Hier kan je testen of je in aanmerking komt voor aftrekken van periodieke giften..... http://www.belastingdienst.nl/reken/giften/

Royalties - 2

2011-04-05T12:45:00.000-07:00

Laatst sprak ik een oude vriendin. Oud omdat ik haar lang ken. En oud, zij is boven de 70. Het is toch wel een van de oudste mensen die ik vaak spreek. En, ze geeft nog altijd lezingen, ze begeleidt studenten, ze begint elke dag met het maken van een gedichtje. Vijf regels, daarna gaat ze uit bed.
Het voordeel van oudere mensen is dat je meer kunt vragen. Men wordt opener, minder bang. Dus wij praten regelmatig over familie, gezondheid en geld. Dit keer ging het over geld. Ze vertelde over een spel dat ze had ontwikkeld, en de onderhandelingen die ze had gevoerd. De eerste uitgever, een Amerikaanse, wilde het wel uitgeven, als ze dat graag wou. Royalties, nee, dat niet. Het uitgeven alleen was al genereus genoeg. De tweede uitgever wilde wel praten over royalties, en dacht aan 4 %. De derde was redelijker, en bood 12 %. Hier ging ze mee in zee. Ze vertelde mij dit, en ze vertelde de resultaten van afgelopen jaar. 1000 exemplaren verkocht voor € 600 per stuk. Dit is waar we over dromen.

Royalties

2011-04-03T13:37:00.000-07:00

Het beste geld blijft het geld van royalties. Dat zegt iedereen die het krijgt. Ik heb het altijd geloofd. De eerste keer dat ik het hoorde was in Mexico, in dat plaatsje waar de film 'Under the vulcano' speelde. Dat is toch echt een paar jaar geleden. Daar, in Guernavaca ontmoette ik een vrouw op een terras. Ze was Amerikaanse. We raakten aan de praat en hadden het over geld. Ze vertelde me waar ze van leefde. Ik weet het nog precies, ze leunde achterover en had alle tijd van de wereld. Ze hoefde niets en wilde niet speciaal iets, alleen daar zijn. Ja, zei ze, royalties....

Pensioengat en internetondernemen in Belgie

2011-04-03T13:35:00.000-07:00

Drie dames van samen 195 jaar zijn een tweedehands-webwinkel begonnen. Ze hadden namelijk allemaal pensioenbreuken, pensioengaten en aow-omissies. In ieder geval kregen ze na hun 65-ste veel minder geld dan ze nodig hadden en ze begonnen een webwinkel. Ze hadden uitgerekend dat ze per persoon per maand € 350 nodig hadden. En per persoon per maand nog eens € 350 erbij, want er zou een tijd komen, volgens hun, dat zelfs een webwinkel te zwaar zou zijn.
Er werden laptops aangeschaft, een gezamenlijk gmail-adres, en alle emailadressen en gewone adressen werden verzameld en op een rijtje gezet.
Ze zetten al hun oude spullen bij elkaar, kregen van andere dames en heren boven de 65 ook nog wat spullen, en zo was er ook een stevige voorraad.
De webwinkel is verder minimalistisch. Er is geen website, maar ergens staat ie wel vermeld. Op zo'n verzamelwebsite. Ik ga niet zoeken want ik weet niet zeker of ik 'm vind.
Goed, alle adressen, een lijst van de artikelen, en een flitsend hoofdredactioneel artikel van zeven regels. Dat wordt elke maand de wereld ingestuurd. 95 % digitaal, 5 % van al die adressen krijgen het per post.
En is dit nou wat geworden, na al die pensioenbreuken en aow-omissies? Eigenlijk weet je het al, want over een zieltogend bedrijf schrijf ik niet zo'n opgewekte blog. De drie vrouwen verdienen maandelijks substantieel meer dan gewenst en begroot, de verkoop is stabiel stijgend en zij worden als deskundigen gehoord op seminars in Belgie over internet ondernemen.